يوه زمانه وه. د چا خبره نوي مې ماټ راغلي ول او ورسره مې نوې نوې شاعري هم پيل كړې وه. ډېر شاعران به را ته د مسخرو ښکارېدل. چاراته ويلي ول چې هلكه ته به په لسو لمړيو تكړه پښتنو شاعرانو كې راځې. هغه سړي چې دایې راته ویلي ول ډېر سخت ساده او ناپوه راته ښكاره شو. ما وېل هلكه دا نور نهه كسان نو د چا زامن ول چې راشریک دې كړل. د ټولګې چاپولو تكل مې وكړ. كه څه هم هرڅه په تول او معيار بشپړ راته ښكارېدل خو بيا هم ځينو دوستانو مشوره راكړه چې شعرونه مې تر چاپ وړاندې په چا وګورم.
پاتی ولولئ...

زه (آیډیال)

زما په غاړه هار د اوښکو

زما په سر د جنون تاج دی

زه د مینې لېونی یم

زما څه رنګین مزاج دی



زه په ګلو ولم خلک

ما په کاڼو ولي خلک

زما په قدر نه پوهېږي

دغه خدای وهلي خلک



زه د مینې کوه ‌طور ته

د رڼا په تکل تللی

څه په ستړیو ستړیو لارو

څه په ستړي مزل تللی

زه په څنډو او په څوکو

ددریاب د اجل تللی

هغه ځای ته چې نه نورو

دی لیدلی، نه بل تللی



زما په لاس کې یوه امسا ده

کاڼې زړونه پرې وهمه

او له کاڼې زړه چینه د

ګرمو اوښکو بهومه

زه د ځان په ستړیا نه یم

چې دا ستړي واخلي دمه



د نغمو په زېر او بم کې

مې تقدیر د کايناتو

زه بلد یم په رازونو

د تسخیر د کایناتو

زه دردمنو ته رسېږم

لکه پیر د کایناتو

پاخه خلک ماته وایي

دستګیر د کایناتو



په ما وجد د شعرونو

لکه ګرمه تبه راشي

سوځېدلې سوځېدلې

ترانې په ژبه راشي

څو غزلې لکه ښکلې

صحیفې له ربه راشي



چې ماشوم وم هغه وخت مې

لا په اور وه سوې ژبه

ماته رب د کایناتو

رابښلې نوې ژبه



زه له هر قیده ازاد وم

د ښایست په جال کې بند شوم

زه د ژوند د ازموینې

په دې ګرانه سوال کې بند شوم

 

مجیدالله نومېږم، قرار یادېږم، د مولوي مولوي مطیع الله زوی د مولوي عطاؤالله لمسی او د مولوي عبیدالله کړوسی، د غزني ولایت د اندړو ولسوالۍ د شېرکلا په کلي کې زېږېدلی یم. خپل پیدایښت او نړۍ ته راتګ د خپل پاک جهاد د پیل له یاد سره یوځای نمانځم. د وړوکيوالې یادونه مې د الوتکو او شوبلو له هیبتناک غږ، د سپاهیانو د درنو بوټونو له ترپهار، د کونداغونو له کړسهار، د پنا او تېښتو له سرګردانیو، د مړ یې کړ، شهید یې کړ او یو یې ووړ له بوږنوونکیو اوازو او د هورا، یاچاریار او یا الله له انګازو او انګریزو سره اخښلي.

لومړنۍ او منځنۍ او ثانوي زده کړې مې په شاوخوا اتو لیسو، مدرسو او بې شمېره جوماتونو کې ترسره کړي. لوړې زده کړې مې د مافوق لیسانس تر بریده د عربي ژبې او ادبیاتو په برخه کې ترسره کړي. د پښتو او فارسي ژبو مطالعه لرم، په انګرېزي ژبه مې د وخت اړتیا ګڼلې او خپلې او د نورو وینیزې او لیکنیزې ستونزې پرې حلولای شم. اردو ژبه لوستلای او ویلای شم خو د لیکلو تجربه مې لا نده پلې کړې. له پښتو ژبې سره مینه لرم، عربي ژبه مې خوښه ده، انګرېزي ژبې ته ځان اړ بولم او په عامه توګه مې د ژبو زده کړه او د ژبنیو سیستمونو ژوره مطالعه ډېره خوښېږي.

په دیني مسایلو کې مې بحث او مباحثه ډېره خوښېږي.

شاعري مې له داسې وخته پیل کړې چې نه مې یادېږي. په وړوکوالي کې مې د سندرغاړو سندرې ډېرې زمزمه کولې او په خپله به مې بندونه ورزیاتول. لومړنۍ شعر مې د پېښور په وحدت ورځپاڼه کې خپور شوی و. نثر هم لیکم خو ډېر سیاسي، ټولنیز او علمي او کم ادبي او هنري.

شعر "د شعر لپاره" خوښوم او شعر"د انسانیت لپاره" یوه اړتیا ګڼم.
 

د ډېرو دوستانو او ملګریو غوښتنو پوښتنو اړویستم چې خپل شعرونه او لیکنې پر لیکه کړم. د دوستانو د ټینګار تر څنګ څه لږه اندازه خپل ځاني انانیت، او یوه اندازه پر دې خبرې سرخلاصي چې د روان هنري جریان پېژندنه، د ښکېلو وګړیو له ښې پېژندنې پرته ناشونې ده، زما دا هوډ لا غښتلی کړ. دلته مې د انانیت خبره وکړه. انکار نه کوم، ځکه چې څوک یې راسره مني نه، خو له دومره ځان غوښتنې مې دې خدای وساتي چې د نورو حق هم پر ځان وخورم، لکه نن سبا چې ځینیو مشرانو بشپړې راډیوګانې ټېکه کړي او پر خلکو خپلې تبارې تېزوي. زما خو هر شاعر ورور او شاعرې خور ته سلا ده چې خپلې لیکنې پر لیکه کړي چې دا کار به لاندې
ګټې ولري:
۱: دا کار به د پښتو ادب د عمومي وضعیت څېړنه، د ادبي جریانونو او سبکونو په نښه کېدل، د تاریخي دورونو او مهالپېرونو څېړنه او د ځانګړیو سبکونو او تجربو د پرمختګ د کچې ټاکنه او نومېرنه اسانه کړي.
۲: دا کار به پرلیکه پښتو منځپانګه پراخه او غني کړي.
۳: دا کار به د لرې او له پښتني ټولنې لریو پرتو خلکو لاسرسي ته لاره هواره کړي او د هغوی د هنري او علمي تندې په خړوبولو کې مرسته وکړي.
۴: دا کار به د ښو شاعرانو، لیکوالو او مستعدو ځوانانو د ځلېدلو لپاره زمینه برابره کړي.

د دې کار لګښت د یوې شعري ټولګې تر چاپ څوچنده کم او بې زحمته دی او هم د کتاب په پرتله د انټرنیټ بریدونه پراخه او ډېر خلک یې تر وړانګه لاندې راځي.

درناوی