|
8
ځمکه
د چا ده، او اسمان دی چا دی
نو بیا پر موږ دومره احسان د چا دی
لېوني
هم دومره ناداره نه دي
دا هوري لغنده بیابان د چا دی
باران
د ځمکې ګرېوان
لوند ولې کړ
سیند په لمانځنه را روان د چا دی
وریځې
چا کړې اواره اواره
باد په سودا کې سرګردان د چا دی
جانان
به څرنګه وفا نه کوي
اخر زړګی د چا جانان د چا دی
دا
ستا تر زړه پلونه د چا درغلي
په چا دې شک راځي، امکان د چا دی
ولې
به نه ور ګورو ښکلیو ته موږ
ګلاب د چا دی او ریحان د چا دی
ولې به ما شیخه بې
لارې ګڼې
واک یې د چا دی، او ایمان د چا دی
ملا خو ستا و، تا را
وونګاوه
سټک خو ته وهې، سندان د چا دی
قراره
دا چې نن بې واکه ګرځې
دغه تاثیر ستا په ګومان د چا دی
84
داسې یوڅه امکان لري هم، امکان هم نه
لري
پوره باور خو دلته خلک په ځان هم نه لري
راځه یوه خولګۍ خبره ده، احسان به دې وي
که د فایدې خبره نه وه تاوان هم نه لري
موږ که غریب و، یوه بله سرمایه خو لرو
هغه لغړ خو غریب هم دی ایمان هم نه لري
یوه زمانه وه پښتانه به قلم نه لرلو
اوس نو لا ښه شوه، د جګړو سامان هم نه لري
ښایسته به وي، خو بل به زما په شان بې لارې نه کړي
طبیب به وي، خو دومره ډېر مریضان هم نه لري
دومره خبرې مې په زړه دي چې باور دې وشه
عاجزه خوله یې د ویلو توان هم نه لري
اوس به پرې څه کوې، او اوس به یې په څه وېروې
اوس خو سپېره قرار تڼۍ د ګرېوان هم نه لري
ځم په یوه لاره، او راځم په
بله لاره
ویر په یوه ولاړ وي راته، غم په بله لاره
پرې مې ږده ناصحه چې په کومه
لار روان یم
خدای که مې روان کړې یو قدم په بله لاره
ستا په لار چې راشم، ستا په
تورو سترګو واوړم
دغه یو خطر وي یوڅه کم په بله لاره
87
زړه مې و په لاس کې، ګل مې و
په لاس کې
ستا په زړه پسې وم، خپل مې و په لاس کې
کاڼی مې را واخیست، سر د رقیب لوڅ و
ستونزه مې وه مخته، حل مې و په لاس کې
لاس به مې چې ورکړ، لرې به له ما شوه
خدای خبر چې څنګه چل مې و په لاس کې
یو راسره ګل و، یو رنګه
غزل و
یو مې و پر ژبه، بل مې و په لاس کې
ښکلې ځولنه وه، ستا په قید
کې خوښ وم
ستا د تورو زلفو، ول مې و په لاس کې
88
پردی وطن دی، یاران کله ووري
د پاکې پرخې په شان کله ووري
وایې درځم، خو وعده نه کومه
له شنه اسمانه باران کله ووري
موږ چې تمغې هم راوړو دې وطن
ته
پر موږ د ښکلیو ګلان کله ووري
زه او رقیب دواړه غرمو وهلي
مولا خبر چې اسمان کله ووري
دلته انسان کوي د مار خویونه
په دې وطن به ماران کله ووري
|