|
7:
زيارت
اسمان په ټنډه پورې
اور ګرځوي
سيند په يوه تاكۍ
اوبو پسې مړ
د غره كلوښتې څڼې
ورژېدې
د شنو ګومبزو د
كوترو خدايه
د زيارتونو
دربچې،خو وينې
چې له كوترو نه
كسات اخلي
باد ليونۍ بنګې دې
بيا څښلې
له مينجورو نه
خيرات اخلي
سينځله لغه په
ميدان ولاړه
شنه تاويزونه يې په
غاړه پراته
له هرې څانګې يې ده
ساه ختلې
لغړ سيوري يې له
ديواله پراته
د خپړ ولې لاندې
سره مټكه كې
چې به چرسي كاكا
شړومبې پلورلې
سږ يوه روې ، زړه
سپۍ لنګه ده
چې د كونګريو يې
حساب نشته
د باورونو ، عقيدو
خالقه
قران وهلې زمانه كې
اوسو
زښته حيا راته
درېږي له تا
تيندك خوړلې زمانه
كې اوسو
جومات ته تور ليونى
كولپ پروت دى
مينجور نه ورځي په
مخه چاته
د زيارت شين بيرغ
تكبير نلري
څېله خانې ور او
ځنځير نلري
هغه سپيڅلي سپين
ساده ملنګان
اوس الاهو نه وايي
پير نلري
زما په غاړه كې
بندونه پراته
ټول ماشومان مې د
زيارت په بند دي
چرسي كاكا وايي چې
نور مه ورځه
دا خو زيارت نه وو
بلا دي واخلم
دلته يوه لويه
خزانه خښه وه
هغه يې وړې كنډواله
پرې ښه ده
په كومه شپه چې پرې
غدۍ پريوته
ما په هغه سبا سېكه
ومونده
لمر ته عجيبه ځليده
وطنه !
زرګر پرې داسې بيه
نه ده ايښې
سږ له كاختۍ نه مې
سوكه وباسي
په تا دې خداى دا
سږ څېله وباسي
لمر
ستا دې خبره وي په
ګل بدله
منمه دا چې دوى
زياتى كړى دى
ستا له خبرو يې ده
ساه اخيستې
دوى د مارانو لاس
نيوى كړى دى
---
سترګو ته لاس ونيسه
ګوره ! ګوره!
چې مرغلرې درنه
تويې نشي
نازك زړګي ته ګورم
مه اچوه
چې په خاطر دې نورې
پوهې نشي
---
منم چې ګرانه ګذاره
ده دلې
راځه د سترګو
دروازې وتړو
د زړه له خونې نه د
لمر په مخه
ټولې نازكې دربچې
وتړو
---
ځه چې يو ښكلى خوب
په بيه واخلو
د ښاپيريو مريدان
شو جينۍ
لوڅې پښې څپول ،
څپول سرونه
په ليونتوب به
ورتاوان شو جينۍ
---
يا خو راځه د غوندو
ستنې را كړه
چې احساساتو كې
ګيندې واچوم
د وطن نوم ستا د
نامه تر تورو
دا غبرګ نومونه مې
له خولې واچوم
---
ګوره نور پاك په
لېونتوب يمه ګډ
ګومان كوم چې راته
غرونه غاپي
د شپې په مخه له
سروېږدو سره
راته د خپل ماشوم
لاسونه غاپي
---
درځه،درځه كاڼي په
مخه كړو چې
په دغو غرونو كې
ايمان تېر كړي
د تكو سپينو شنو
كوترو په نوم
ګوندې چې دوى په
ځان تاوان تېر كړي
---
مخ ته ، تندي ته ،
په تړس ،تړس څپېړې
د خداى لپاره نورې
مه اچوه
ماته قسم ګلې د
خداى په نامه
په هر سپېڅلي توري
مه اچوه
---------
يوو زړګي ته يې
لار ونه ايسته
ډېر مې له خپلې
شاعري خپه يم
ځمه له دوئ ستورو
ته زړه تشوم
زه د وطن له هر سړي
خپه يم
---
سپوږمۍ را ګوره يوه
مظبوطه كلا
تر ستورو ټيټه تر
غونډيو هسكه
چې عواطف ورسره
روږدي كړمه
بس يوڅو ګامه تر
هوسيو هسكه
---
دې پورې غرو ته
څراغونه وړمه
په لوړو څوكو پورې
پاس ږدمه
ټولې رڼا ته يې
ايرغوى نيسم
ځمه د لمر په اوږو
لاس ږدمه
---
چې خپل آسان زما
زين كړي نه وي
پردى عسكر پردى
سپرڅه كوم
چې زما له قامه سره
تويي نكړي
شريكې اوښكې هغه
لمر څه كوم |