::: Qarar :::

د خوشحال بابا اشعار
1 که څوک یار په جهان غواړي یار دی دا یار دی دا که د جهان سنګار دی دا خیال د زلفو یې ځما تر زړه چاپېر شه یا تر ګنجه چاپېر شوی مار دی دا دا جهان دی خدای له عشقه پیدا کړی د جمله وو مخلوقاتو پلار دی دا تر عشق غوره بل څه کار په جهان نشته تر همه کارونو غوره کار دی دا بل بلبل به د ګل نوم اخیستی نه و که خبر وای چې ګل نه دی خار دی دا بیا راتله دي دې جهان ته بل وار نشته بل وار نشته، بل وار نشته وار دی دا د حباب عمر دې وګوري چې څه دی که څوک شمار کاندي د عمر شمار دی دا د مجنون صورت په زړه کړه رحمان ګوره ستا په عشق کې هسې خوار و زار دی دا
2 ازو دل برگرفتن کار من نیست که از جان سیر گشتن کار تن نیست چمن را گر چه گلها بس شکر فست ولی همچون رخت گل در چمن نیست مراگویی بگو وصف دهانم چه گویم چون درو جای سخن نیست من و سودای رویت تا که هستم اگر چه خود ترا پروای من نیست غمت تا در دل و جانم وطن کرد مرا در کوچۀ شادی وطن نیست چرا خوشحال را پرسی که چونی مگر از چهۀ او مبرهن نیست؟
3 نوبهار و می و معشوقه و جام است اینجا زهدو پرهیزو ورع دا چه مقام است انیجا قصه کوتاه که در مذهب ما ای صوفی غیر می هر چه بود جمله حرام است اینجا یارب آن مغبچه را هیچ گزدی مرساد که برویش نگران خاص و عوام است اینجا شاه من تند مران رخ که بس مردم شهر بهر نظارۀ تو بر در و بام است اینجا ّپشم از مشک خط دم مزن ای مشک فروش که پر از نگهت آن زلف مشام است اینجا می نوازم نی خوش لحن بجاروی نفس آخوی کوه و بیابان همه رام است اینجا با نوایی سخن ننگ مگویید دگر مست عشقست نه ننگ است و نه نامست اینجا
4 لیوني شول پښتانه په منصبونو خدایه! ما ژغورې له هسې غضبونو د کنګاش علم د چا دی د تورزنو لکه څوک لولي قراآن په مکتبونو د کنګاش له علمه هیڅوک خبر نه دي خبر داریم د هر چا په مشربونو پښتانه لره لوی عیب دی که یې ګورې چې نازیږي د مغول په لقبونو شرم، ننګ، ناموس یې په یاد نه دي خو وئیل کا د منصب، د ذهبونو د مغول سره لیده په تمه مه کړه! که کیدای چیرې په نورو سببونو خټک واله بلنځه ښه زما تر ملا ده نه ښیوه د نوکرۍ په قصبونو د پادشاه د زندان شپې زما په یاد دي چې تمامه شپه مې بله په یاربونو پښتانه که جنګ مغول سره په تیغ کا هر خټک نیوی مغول تر جلبونو د خټک د ننګ جرګه نشته خوشحاله! دا وتلي دي له کومو نسبونو
5: موږه می پرست یو د ازل په میو مست یو په سما مو قدم ایښی لکه مزکه هسې پست یو هغې خولې وته نظر کړه هغه هسې نیست و هست یو که په تخت د پاسه کښینو بیا یو مات کچکول په دست یو څوک د وصل خبرې کاندي موږه خوښ په خپل بر بست یو تل مو زړه په دا خوشحال دی چې خپل زړه سره پیوست یو
6: دا ښایست چې یې په تا باندې کښیښو د زړه داغ به یې په ما باندې کښیښو که جمال یې و یوسف نه وای ورکړی چا به غم په زلیخا باندې کښیښو مګر ګل په اشارت کې ورته ووې چې بلبل ټټر په ما باندې کښیښو که د زلفو مار یې و خوري عاشق ګرو دی چې یې لاس په اژدها باندې کښیښو زه که ستا په لړ شو و باندې پروت نه وای د سپي نوم به دې په چا باندې کښیښو که هر څو به دی شاړه له خپله وره خوار خوشحال به قدم لا باندې کښیښو
7: راشــــــــه وگوره نن دا طــــــــــــــــــــــــراز زما حقيقــت سره قريــــن مجــــــــــــــــــــــــــاز زما درست عالـــــم يـې په بازار په كوڅه وايي لاوچـــاتــه ښكـــــــــــــــــــــاره نه دى راز زما د نيازمنوعمـــر غواړم ، په داڅــــــه شـــــي كه بې نيـــــاز وگړي نه وړي نيــــــــــــاز زما دغمـــــزې په تيغ مې وژنه ، صرفـه مه كړه څوك به نه غواړي له تانه ســــــــــــاز زما د مسجد محراب د چــا دى د عابــــد دى په محــــراب يـې دابــرو نمــــــــــــــــــاز زما ښايستـــــــه د بـڼ طـــــــــاوس ورلره بويه دا واړه ښكـــــــــــارونه ، نه كا بـــــاز زما چې په خوږو زړونو بلوســـي سزا مومي ښه چي خوار شو په دنيا غمـــــــاز زما د مراد بـــــــــــــاده راولوزه كريــــــاب دى چــې روان شي خاطـر خـواه جهـــاز زما كه يې تل لكه شكر خورم كم به نه شي ستـــــــا د دواړو خــــوږو شونډو آز زما ته په ما باندې تل ناز كړه معشوقه يې زه خوشحال خټك عاشق يم نيــــاز زما
8 زه چې هسې په تعجيــــل او په شتــــاب ځم خرابات لره په هيلــــــــه د شـــــــــــــراب ځم د ساقي د لاسه مــــــــى چې تتــــــــاول كړم بيا په بيارته به بېخوده مست خـــراب ځم د ساقـــي د مــخ جذبــــــــه مې مــخ ته بـولي چې دا هسې ميكــــــــدې ته په ترتــاب ځم درد د درد مـې يـــې له خمـه دى نوشــــلى اوس په هيـله په اميـــــــــد د مى نــاب ځم چې مې نه شي بله يو سر بل سر ستــــــــرگې له جهــــــــــانه مخ پوښــــلى په نقــــاب ځم له دوو سترگو مې روان د اوښكو سيند شو د دې سيند دپاسه زه لكه حبـــــــــــاب ځم خوب وخور مې له خاطره فرامــــــــوش دى دجمال په خيال يي درسته شپه په خواب ځم د محبــــــوبې د جمــــال شغلـــې اتـــــش دي زه خوشحــال يې له ليدلو زړه كباب ځــــــم
9: زه هم چېـــــــــــــــــــــــــرې فرزانه وم ، فرزانه يم لا تر اوسه تل بېـــخوده دېـــوانه وم ، دېــــــــــــــــــوانه يم لا تر اوسـه جدايي نشته وصــال دى ، ځنې بعد هم خيــــــــــال دى له هغه چې همخانه وم ، همخــــــــــــــــانه يم لا تر اوسه چې راغلى په جهان يم ، خبر شوى په خپل ځـــان يم د رازونو خزانه وم ، خزانـــــــــــــــــــــــــــــه يم لا تر اوسه په عالــــــــــــــم زما خبرې ، خلك كـــــــــا په نيږدې لرې په وگړي افســــــانه وم ، افســـــــــــــــــانه يم لا تر اوسه چې د مخ پلو يـې وا شو ، يو مشـــال و چې نما شو هغه دم پرې پروانـــــه وم ، پروانــــــــــــه يم لا تر اوسه ناوكي يې د مژگـــــان دي ، چې بلا زما د ځــــــــــان دي ورته عمر نښـــــانه وم ، نښــــــــــــــــــــــانه يم لا تر اوسه چې يې ځان سره اشنا كړم ، له هر چا يې شا په شا كړم له عالمه بېگـــــانه وم ، بېگــــــــــــــــــــــانه يم لا تر اوسه هغه بحر چې محيط دى ، په افراط او په تفريط دى د ، غه بحر دردانــــــه وم ، در دانـــــــه يم لا تر اوسه هغه شان له خپله يــاره ، بې وكيــــــــــــــله بې ريبـــــــــاره زه خوشحال چې يگانه وم ، يگــــــــــــــــانه يم لا تر اوسه
10 زه چې تل هومره ناسازې د عالم وړم د خپل يار دپاره دا جوروستـــــــــم وړم د لاله غوندې داغدار په جهان راغلم هم دا داغ به له جهانه د صنـــــم وړم په وصال يې د جهان خو ښيه راغلې چې له كښليو جدا كېږم ځينې غـــم وړم په عالم د مجنون غږ دى ، مرد مې بوله په محشر كه ځنې وړاندې خپل علم وړم هر قدم په ځيگرخون ږدم ، تويې مه شه د شرابو پيالې ډكې په تورتــــم وړم چې نرگس ته نظر نه كاندي له كبره و هغو ته څه گلونه د شړشـــــــم وړم كاركنان د كار فرماى په حكم كار كا زړه چې حكم فرمايي هورې قلـــــــــــم وړم هومره ډېرې خرخشې، فتنې ، جنگــونه بيا به وايې چي زه ستا غنجونه كم وړم په هر دم د هغه يار منت رابانــــــــــدې چې يې هسې ډېر خيالونه په هردم وړم مخ به چيرې راته سم كړي په يارۍ كې كه دا خوى به هميشه له عمره سم وړم چې په كوى كې دې مقيم شم دروغژن يم كه به نوم په ژبه چېــــــــــــرې د ارم وړم راته وايې نن زړه څرنگ وړې له مانه ؟ كه دې خوړين كړ هم يې خوښ خوشحـال خرم وړم
11 ما شراب خوړلـــــي نه ، په حـــد واهــــــــــه شـــــــم كــــــه يـې وخــورم ، خبـــر نه يم چــې به څه شـــــــم په هر لـــــــوري چـې نظر كوم اغيـــــــــــــــــــــــار دى د زړه حــــــــــــــــال وچـــــــــــاته وويلـــــى نه شـــــــم زمانـــــــې راباندې وكــــــــړې هسې چـــــــــــــارې لكـــــــــــــــــــــه در د خرمهــــــــرو ســــره پييه شـــــــم د اورنگ پادشـــــــــــاه په دور عدل نشتــــــــــــــــه تر طنـــــــــــــــاب لاندې په شهـر كې لوټه شـــــــم كه د رنـــــــــځ دارو مې كړې طبيبــــــــه ! وخت دى هاله ستـــــــــــا دارو ومه شه چې په تله شـــــــم خپل خوني وچـــــــــــــــــــــــــــاته څه ښايم په گوته چې د چا د لاسه مرمــــــــــــــــه ، خود ليده شـــــــم درسته شپه لكه اغزي په زړه څرخيــــــــــــــــږي د فـــــــــــــــــــــــــــــــراق غمونه ، څرنگه اوده شـــــــم هېڅ په سترگو ليده نشي ، يو قصـــــــــاب دى نه يې لاس نه يې چـــاړه ، په زړه ورژه شـــــــم لكه و په هغه شـــــــــــان په وفا ټينـــــــــگ دى چې تر يار يې خجل نه كړم ځار تر زړه شـــــــم په دا لــــــــــوڅو پـــــــــوڅو نه رسم تر ســــــــرايه د سيميـــــــــا علم مې نشته ، چې مرغه شـــــــم خلق تشې تسلــــــــــــې كـــــــــــــــــــا، زه له ځلې د هلك غوندې د هر ســـــــــړي په خوله شــــــــم الهـــــــــداد چې بند په بند گوتې په تار ږدي د خوږ زړه دمه مې شــي ، څه خو تابه شـــــــم نه شېخـــان ، نه طبيبـــــــان ، نه ساحـــران شته چې له دې رنځه د چـــــــا په سبب ښه شـــــــم زه خوشحــــــــــال له نورو څه لره فريــــاد كړم په زړه زړه واړه په خپل غشې ويشته شـــــم
12 ما د ښكلــيــــــــو ننــــــداره كړه ، زاهــــد ننگ كړ ښه خو دا چې خداى دى هم زمــــــــا په رنـگ كړ هغه وخت چې را په ياد شي ډېر خوشحـــال شم چې به ما درته دعـــــــــــا كړه ، تا به جنــــــگ كړ زمــا زړه يې په قــــــــلاب د زلفـــــــو يووړ ورســــــــــــره يې اوده كړى په پالنـــگ كړ كه ژوندى نه شي له مرگــــه ، عمر يې شوم دى چــــې په خــــــاك يـــــې د پايلو باندې شرنــگ كړ كښـلى مـخ يـې لكه څراغ هسې بليـږي خوار عاشق يې په دا څراغ باندې پتنــــگ كړ ملنگــــــــــــان يـــې د دربار درويــــــزه مومـــــــــــي ما هم ځكه ځان د يار د ور ملنـــــــگ كړ ته له ځايــــــــــه هسې نه وې دا څه حــــــال دى؟ چـــې په ما باندې دې زړه دا هسـې سنگ كړ
13 په لاس نه يې نگـار شته نن هغه شاه جـــــــــــــهان د زمـــــــــــــــانې دى چې دستــــــــه يــې د گلونو په دستار شته چې نااهل په غفلت وربـــــــــــــاندې نه ځي ځكه وصل د هرگل په څنـــــــگ كې خار شته نن خوشـــــــحاله ! د زړه داد د عشرت وركړه دا څو ورځې غنيمت دي ، څو گلــــــزار شته
14 كــــــــــــه زه نه واى تا به ځـــــــــــــــان لره بلل څوك په پالنـــــــــــــگ به دې داهسې درختـــــــــل څوك واړه عشق دى چې يې سر راته گيـــــــــــاه كړ گڼه ! زه په ځان مين د سر ښنـــــــــــــــــدل څوك چې پتنگ ته روښنـــــــايي دڅراغ ښكاره شي نو له څراغــــه نه يې غواړي جاروتــــــل څوك بدرگــــه كه محبـــــــت راســـــــــــــــــــــره نه واى يك تنها به په خونخوارو لارو تلـــــــــل څوك د دې ميـــو پيالـــــــــــې ډېرو دي اخيـــــــستې ولې ما غوندي به نه وي لايعقـــــــــــــــــــل څوك د زنخ په چـــــــــــاه دې بند د شونډو مســت وي روغ هوښيار به په كوهي كې پرېوتــــل څوك ته په خپله راته ووايــــــــــــــــــي چـــې وايــــــه ! گڼـــــــــــه ! زه د مينــــې راز ښكاره ويـل څوك ته مې وژنـــــــه د قصاص اندېښنــه مه كړه ! د خپل خون په تور به ونيسم يو بــــل څوك ښه خو دا چې د چا نوم په كې ياديـــــــــږي په فاني دنيــــا به نه وي ژوندي تــــل څوك تا پخپله سپينه خوله خوشحــــــال ته وركړه گڼـــــــه دى، دا هسې شونډې ښكلــــــول څوك
بیا له کومه را پیدا شو دا بهار چې په هر لوري یې ملک کړو یو ګلزار ارغوان دي، ضمیران، سوسن، ریحان دي یاسمن دي نسترن نرګس ګلنار د پسرلي ګلونه ډېر په هر هر رنګ شته ولې سره لاله دي لا پکې اوڅار چونه موټی موټی ګل ږدي په ګرېوان کې د ځوانانو ګلدستې دي په دستار مغني په چغانه لېندۍ کښېږده په نغمو په پردو وغواړه هر تار ساقي راشه ډکې ډکې پیالې راکړه چې د میو په مستﺉ کښې شم سرشار پښتنو ځلمیو بیا لاسونه سره کړل لکه باز منګولې سرې کا په خپل ښکار سپینې تورې یې ګلګونې کړې په وینو په اهاړ کښې شګفته شو لاله زار ایمل خان دریاخان دواړه مرګ یې مه وای هیڅ تقصیر دواړو ونه کړ وار په وار د خیبر دره یې سره کړله په وینو په کړهپه یې هم وران کړ دندوکار تر کړهپه تر باجوړه سمې غرونه په لړزه په زلزله شول بار په بار پر هغه لوري چې کېږي پنځم کال دی هره ورځ د سپینو توره خرپهار چې په دا لوري زه راغلم حبطه شوم زه مردار یم که دا خلق دي مردار په لښکر لښکر نارې شوم ورته ستړی دا کاڼه راته نه مرګ وایي نه ځار چې احوال د یوسفزیو را معلوم شو لوغر و ماته ښه و نه دمغار د خټکو سپی بهتر تر یوسف زیو که خټک دي هم په خوی تر سپي بیبار درست پښتون تر کندهاره تر اټکه سره یو د ننګ په کار پټ او اشکار ګوره څو جنګونه وشول په هر لوري ولې هیڅ د یوسف زیو نشته عار اول جنګ د لوړې شا د تهترو و چې څلوېښت زره مغل شول تار په تار خوېندې لوڼه یې په بند د پښتنو شوې چې څلوېښت زره مغول شول تار په تار دویم جنګ میرحسیني په دوابه کې چې یې وټکېده سر لکه د مار بیا له پسه د نوښار د کوټ جنګ و چې مې وکيښ تر مغلو خپل خمار بیا له پسه جسونت سنګ شجاعت خان و چې ایمل یې په ګندهاب ویوست د مار شپږم جنګ مکرم خان شمشېرخان دواړه چې ایمل کړل په خاپښ کې تار په تار چې ځما په یاد دې لوی جنګونه دا دي د هلکو په هر لوري نشته شمار همېشه فتح و نصرت دی لا تر اوسه پس له دا ده بیا تکیه په کردګار اورنګ زېب راته یو کال وشو چې پروت دی په صورت حیران پرېشان په زړه افګار کال په کال امرایان دي چې پرېوزي چې طوفان شولې لښکرې کوم یې شمار خزانې د هندوستان دې را خورې شوې سره مهران دي ننوزي په کهار دا د هیچا په اتلس فکره نه و چې به دا کارونه شي په دا دیار د بادشاه د بندنېتیو کمی نشته په بد نیت یې ازار واخیست د خپل پلار ځکه اوس د چا باور ورباندې نشي هم بدنېت دی، هم بدقول دی هم مکار بله هیڅ لیدله نه شي په دا مینځ کې یا مغل د مینځه ورک یا پښتون خوار که ګردش د اسمان دا دی چې لیده شي که د خدای رضا په دا وي راغی وار اسمان هرکله پېرې یک رنګې نه کا ګاه په کام د ګل جار ووزي ګاه په خار په دا هسې وخت چې وخت د نام و ننګ دی دا بې ننګه پښتانه کا څه رفتار پښتانه چې نور فکرونه کړي نا پوه دي بې له تورې خلاصی نشته په بل کار تر مغلو پښتانه په توره ښه دي که په پوهه پښتانه وای څه هوښیار ولسونه چې سند و بله وکا بادشاهان ورته سجود کاندي اختیار که نفاق که اتفاق که جهل پوهه د هاچا د خدای په لاس ده هره چار افریدي مومند شینواري ګوره څه کا د مغلو لښکر پروت پر ننګرهار زه تنها پکې په غم د نام و ننګ یم یوسف زیو فراغت په کښت و کار اوس چې هسې بې ننګي بې ناموسي کا عاقبت به ور ښکاره شي خپله چار مرګ ځما په پوهه ښه تر دا ژوندون دی د عزت سره چې نه وي زیست روزګار همېشه به په جهان کښي ژوندون نه وي د خوشحال خټک به پاتې شي یادګار د درېیمې خور اول کار د غفو و ما چې ووېل په برمول کښې دا اشعار
چې موسم مې د ګلونو د ګلزار شي نرم نرم ترشح په مرغزار شي د هغه له بخته څوک برابري کا چې په هسې وخت یې سیر په ګلزار شي نن ځما طالع له ما سره مدد کا بخت دې هرکله دا هسې مددګار شي چې مې ناسته د صورت په هسې ځای ده چې ثنا یې په لته د هندوبار شي په دا ځای چې د ابدالو نظر وشو عاقبت به په همه جهان او څار شي په چمن کښې یې اوبه درومي روانې په سبزه باندې نعرې د جویبار شي په دا هسې پاکیزه اوبو سلسالو شماتت یې د کشمير په شانه مار شي د سړي سترګې روښانې زړه خوشحال کا چې اوبه د فوارو سره تار تار شي چې له پاسه نه اوبه راځي په کښته وایې سپینې ملغلرې دي نثار شي هغه ځای چې د مرمرو فوارې دي هغه ځای دې د ارم تماشه ځار شي ته به وایې د اسمان تنا غوزار شوه چې اوبه یې را روانې د ابشار شي چې په سر یې د حوضونو څوک ګذر کا وایي پاس په آینو باندې رفتار شي مرغاوۍ یې په حوضونو کې غوټۍ کړي د محل په مخ کې ناست د باز و ښکار شي ته به وایې د نمرود د اور لمبې دي سره لاله چې په چمن کې انتشار شي سې برګه یې عجایب سره اوبدلي فرق یې لا د یراقونو تر کنار شي په اطراف د هر چمن شګفته شوی د زنبقو د سوسنو هم دیدار شي په دا باغ کښې د ګلونو کمی نشته د همه واړو د چا په ژبه شمار که سل برګ که بنفشه که ارغوان دی د هر ګل په ننداره خاطر قرار شي د هغه صانع تر صنعه صدقه شم چې یې هسې د قدرت په لاس نګار شي واړه ونې یې اسمان سره سیالي کا ولې فرق پکې د ولې او چنار شي په هزار رنګه نوا شي د مرغونو هغه دم چې په چنارو کښې چغار شي د مرغونو د نوا له موجه شوري نه له باده شورېده د آشجار شي عمارت یې کچ وهلی پکې کړی په هر کور کې د جویونو شرهار شي دوه سوتیو سو رهروان دي پکې طوح د سپین والي تېری یې په سپین چوتار شي لطافت یې د هوا تر حده تېر دی پکې روغ به د اتیا کالو بیمار شي که زاړه په ده کښې کښېناستی ځلمی شو په هوا یې ځما هسې اعتبار شي دا مکان به د بهشت سره داخل کا که رضوان یې له نشاطه خبردار شي همګي صفت یې تېر دی تر حسابه له همه وو که ویل کوم طومار شي دا بنا د آصف خان له لاسه شوې او په حکم د خورم پکې دا دار شي زر او نه پنځوس کلونه د هجرت و د نوروز په دولسم چې دا ګفتار په خوشحال وو همدا هومره چې ویل شول نور د عقل حکم نه دی چې تکرار شي
توره چې تېرېږي خو ګذار لره کنه زلفې چې ول ول شي خو خپل یار لره کنه ولې راته وایې چې د ښکلو دیدن مه کړه سترګې چې پیدا دي خو دیدار لره کنه شیخ دې مونځ روژه کا، زه به ډکې پیالې اخلم هر سړی پیدا دی خپل خپل کار لره کنه تا وې چې ځما د خولې بوسه لکه دارو ده غواړم دا دارو د زړه پرهار لره کنه وینې مې د زړه خورې مګر نور څه لره نه دی زړه ځما پیدا دی تا خونخوار لره کنه څه ژړا فریاد کړې د شهۍ د تورو زلفو ته ور تلې پخپله دې تور مار لره کنه خود به ستا تر مخه د ګیاه غوندې څرګند شي ګل د لاله راوړه خپل رخسار لره کنه می شته چنګ او نی شته د خپل یار سره خوشحاله خپل بیاض په لاس کې ځه ګلزار لره کنه
آدم خېلې آفریدۍ دي سرې او سپینې پکې شته دي ښایسته په رنګ رنګینې غټې سترګې لوی باڼه پراخې ورځي شکر لبې ګل رخسارې مه جبينې تنګي خولې لکه غوټۍ هوار غاښونه سر یې ګرد په تورو زلفو عنبرینې په وجود کښې لکه ها له وېښتو خلاصې پښې کمکۍ غنډې پنډۍ پهن سرینې ترنځې ګېډې سینه ورې ملا نرۍ قد یې سم لکه الف په تن سیمینې باز که چوز وي، که کرج طلب د ښکار کا لا تر چوز وي د کرج غوټې مهینې یا اوبه د لنډي سیند یا د باړې دي چې په خوله مې ترې شربت لګي شېرینې د ماترې غاښی یې نېغ درومي اسمان ته په خاته خاته لنډېږي باندې سپینې آدم خېلو سره سره زه په تیرا راغلم نور رخصت ورکړﺉ خوږ په زړه خوړینې مینه واړه کار د اور لري خاشحاله که لمبه یې پټوې لوګی یې وینې

زړه پانګه:
	د حمید بابا، خوشحال بابا، رحمان بابا، کاظیم خان شیدا او نورو شعرونه

د مناسبتونو شعرونه:
	د هرې ورځې په مناسبتونو کې غوښتي شعرونه د مناسبت د موضوع پر اساس ترتیب شوي.

موضوعات او شعرونه:
	شعرونه د پلټنې د اساني لپاره پر موضوعاتو وېشل شوي.

شعري ژباړې:
	له پښتو څخه نورو او له نورو ژبو څخه پښتو ته ژباړل شوي شعرونه

فولکلور او شفاهي ادب:
	فولکلوري توکي چې ډېره برخه یې ټپې او کاکړۍ غاړي جوړوي.

شعري ټولګې:
	دلته ځینې شعري ټولګې په PDF بڼه د رالېښلو لپاره اېښول شوي

هنري، علمي او ادبي څېرې:
	دلته به د پښتنو شاعرانو لنډې پېژندنې وګورﺉ

غورچاڼونه:
	د نویو شعرونو غورچاڼ چې چاڼونکی یې هم معرفي

پښتو پر لیکه:
	د ځینو مهمو او ګټورو وېبپاڼو پیوندونه او اړیکې

لیکنې او نثرونه

په نورو ژبو لیکنې

اسلامي لیکنې

علمي څېړنیزې لیکنې

فلسفي لیکنې

نثري ژباړې (ادبي)

نثري ژباړې (علمي)

دا غزل خواږه اسد حسن ته ډالی دی چې زما دا غزل یې کشف کړې وو:

غــــــزل

بيا له تانه كډه شوى ترتا راغلم
د پرون توبه مې هېره ده بيا راغلم
له دې وروسته به مې خپل زړګى بلېږي
تردې ځايه ستا د مخ په رڼا راغلم
تمامي عمر مې لاره شوه په ښكلو
زه چې يو چكر دښكلو په خوا راغلم
ټولو خلكو ته باران د رحمتو وم
په خپل ځان لكه د تورې بلا راغلم
د غزلو په وربل مې لوبې وكړې
لكه مسته سندريزه هوا راغلم
هغه اوښكه يم د چا مينو سترګو
چې په ياد د كومې مړاوې مسكا راغلم

ټولی رښتۍ محفوظی دی

Designed & Developed By:
Asad Hasan from www.sahar.af