|
انګرېزي
ژبې ته |
|
خزانې مه
لوټوه - پیرمحمد کاروان |
Do not loot
treasuries- Pir Mohammad, Karwan |
|
په نرمي که
اوبه د اور سزا یم-رحمان بابا |
I am as gentle as
water, and a punishment for fire- Rahman Baba |
| |
| |
|
له انګرېزي ژبې |
| |
| |
| |
| |
|
عربي ژبې ته |
| |
| |
| |
| |
|
له عربي ژبې |
|
لماذا في
مدینتنا؟ -
نزار قباني |
ولې
زموږه په دې ښار کې؟
-نزار قباني |
|
و قد زعمت أني تغيرت بعدها
-کثیر عزه
|
ښکلوکې
وایي بدل شوی یې ته |
| |
| |
| |
| |
| |
|
 |
|
پیرمحمد کاروان
ته د چړو
په ګوتو،
زما د زړه
په جېب کې څه لټوې
پام کوه
ويښ یمه چې غلا ونه کړې
دلته د درد
یو څو سیکې پرتې دي
د عشق ټاپه
ده لګېدلې پر دې هره سیکه
دا مې د
زړه د خزانې پانګه ده
خزانې مه
لوټوه
هسې هم دا
سیکې په دې بازار کې نه چلېږي
|
Don’t loot treasuries!
By: Peer Mohammad Karwan
What do you look for
In the pocket of my heart
With the fingers like knives,
Attention, not to steal!
I am awake,
There are nothing, except some coins of pain,
And there is a print of love,
On every of these coins,
The treasury of my life!
Don’t loot treasuries,
As the coins of this treasury are of no use in the markets
of today
|
 |
|
نزار قباني
ذا
في مدينتنا؟
لماذا في مدينتنا ؟
نعيش الحب تهريباً وتزويراً ؟
ونسرق من شقوق الباب موعدنا
ونستعطي الرسائل
والمشاويرا
لماذا في مدينتنا ؟
يصيدون العواطف والعصافيرا
لماذا نحن قصديرا ؟
وما يبقى من الإنسان
حين يصير قصديرا ؟
اذا نحن مزدوجون
إحساساً وتفكيرا ؟
لماذا نحن ارضيون ..
تحتيون .. نخشى الشمس والنورا ؟
لماذا أهل بلدتنا ؟
يمزقهم تناقضهم
ففي ساعات يقظتهم
يسبون الضفائر والتنانيرا
وحين الليل يطويهم
يضمون التصاويرا
أسائل نفسي دائماً
لماذا لا يكون الحب في الدنيا ؟
لكل الناس
كل الناس
مثل أشعة الفجر
لماذا لا يكون الحب مثل الخبز والخمر ؟
ومثل الماء في النهر
ومثل الغيم ، والأمطار ،
والأعشاب والزهر
أليس الحب للإنسان
عمراً داخل العمر ؟
لماذا لايكون الحب في بلدي ؟
طبيعياً
كلقيا الثغر بالثغر
ومنساباً
كما شعري على ظهري
لماذا لا يحب الناس في لين ويسر ؟
كما الأسماك في البحر
كما الأقمار في أفلاكها تجري
لماذا لا يكون الحب في بلدي
ضرورياً
كديوان من الشعر
انا نهدي في صدري
كعصفورين
قد ماتا من الحر
كقديسين شرقيين متهمين بالكفر
كم اضطهدا
وكم رقدا على الجمر
وكم رفضا مصيرهما
وكم ثارا على القهر
وكم قطعا لجامهما
وكم هربا من القبر
متى سيفك قيدهما
متى ؟
يا ليتني ادري
نزلت إلى حديقتنا
ازور ربيعها الراجع
عجنت ترابها بيدي
حضنت حشيشها الطالع
رأيت شجيرة الدراق
تلبس ثوبها الفاقع
رأيت الطير محتفلاً
بعودة طيره الساجع
رأيت المقعد الخشبي
مثل الناسك الراجع
سقطت عليه باكية
كأني مركب ضائع
احتى الأرض ياربي ؟
تعبر عن مشاعرها
بشكل بارع ... بارع
احتى الأرض ياربي
لها يوم .. تحب فيه ..
تبوح به ..
تضم حبيبها الراجع
وفوق العشب من حولي
لها سبب .. لها الدافع
فليس الزنبق الفارع
وليس الحقل ، ليس النحل
ليس الجدول النابع
سوى كلمات هذى الأرض ..
غير حديثها الرائع
أحس بداخلي بعثاً
يمزق قشرتي عني
ويدفعني لان أعدو
مع الأطفال في الشارع
أريد..
أريد..
كايه زهرة في الروض
تفتح جفنها الدامع
كايه نحله في الحقل
تمنح شهدها النافع
أريد..
أريد أن أحيا
بكل خليه مني
مفاتن هذه الدنيا
بمخمل ليلها الواسع
وبرد شتائها اللاذع
أريد..
أريد أن أحيا
بكل حرارة الواقع
بكل حماقة الواقع
يعود أخي من الماخور ...
عند الفجر سكرانا ...
يعود .. كأنه السلطان ..
من سماه سلطانا ؟
ويبقى في عيون الأهل
أجملنا ... وأغلانا ..
ويبقى في ثياب العهر
اطهرنا ... وأنقانا
يعود أخي من الماخور
مثل الديك .. نشوانا
فسبحان الذي سواه من ضوء
ومن فحم رخيص نحن سوانا
وسبحان الذي يمحو خطاياه
ولا يمحو خطايانا
تخيف أبي مراهقتي
يدق لها
طبول الذعر والخطر
يقاومها
يقاوم رغوة الخلجان
يلعن جراة المطر
يقاوم دونما جدوى
مرور النسغ في الذهر
أبي يشقى
إذا سالت رياح الصيف عن شعري
ويشقى إن رأى نهداي
يرتفحان في كبر
ويغتسلان كالأطفال
تحت أشعه القمر
فما ذنبي وذنبهما
هما مني هما قدري
متى يأتي ترى بطلي
لقد خبأت في صدري
له ، زوجا من الحجل
وقد خبأت في ثغري
له ، كوزا من العسل متى يأتي على فرس
له ، مجدولة الخصل
ليخطفني
ليكسر باب معتقلي
فمنذ طفولتي وأنا
أمد على شبابيكي
حبال الشوق والأمل
واجدل شعري الذهبي كي يصعد
على خصلاته .. بطلي
يروعني ..
شحوب شقيقتي الكبرى
هي الأخرى
تعاني ما أعانيه
تعيش الساعة الصفرا
تعاني عقده سوداء
تعصر قلبها عصرا
قطار الحسن مر بها
ولم يترك سوى الذكرى
ولم يترك من النهدين
إلا الليف والقشرا
لقد بدأت سفينتها
تغوص .. وتلمس القعرا
أراقبها وقد جلست
بركن ، تصلح الشعرا
تصففه .. وتخربه
وترسل زفرة حرى
تلوب .. تلوب .. في الردهات
مثل ذبابة حيرى
وتقبح في محارتها
كنهر .. لم يجد مجرى
سأكتب عن صديقاتي
فقصه كل واحده
أرى فيها .. أرى ذاتي
ومأساة كمأساتي
سأكتب عن صديقاتي
عن السجن الذي يمتص أعمار السجينات
عند الزمن الذي أكلته أعمدة المجلات
عن الأبواب لا تفتح
عن الرغبات وهي بمهدها تذبح
عن الحلمات تحت حريرها تنبح
عن الزنزانة الكبرى
وعن جدارنها السود
وعن آلاف .. آلاف الشهيداتِ
دفن بغير أسماء
بمقبرة التقاليد
صديقاتي دمى ملفوفة بالقطن
داخل متحف مغلق
نقود صكها التاريخ ، لا تهدى ولا تنفق
مجاميع من الأسماك في أحواضها تخنق
وأوعيه من البلور مات فراشها الأزرق
بلا خوف
سأكتب عن صديقاتي
عن الأغلال دامية بأقدام الجميلات
عن الهذيان .. والغثيان .. عن ليل الضرعات
عن الأشواق تدفن في المخدات
عن الدوران في اللاشيء
عن موت الهنيهات
صديقاتي
رهائن تشترى وتباع في سوق الخرافات
سبايا في حريم الشرق
موتى غير أموات
يعشن ، يمتن مثل الفطر في جوف الزجاجات
صديقاتي
طيور في مغائرها
تموت بغير أصوات
خلوت اليوم ساعات
إلى جسدي
أفكر في قضاياه
أليس هوالثاني قضاياه ؟
وجنته وحماه ؟
لقد أهملته زمنا
ولم اعبا بشكواه
نظرت إليه في شغف
نظرت إليه من أحلى زواياه
لمست قبابه البيضاء
غابته ومرعاه
إن لوني حليبي
كان الفجر قطره وصفاه
أسفت لا نه جسدي
أسفت على ملاسته
وثرت على مصممه ، وعاجنه وناحته
رثيت له
لهذا الوحش يأكل من وسادته
لهذا الطفل ليس تنام عيناه
نزعت غلالتي عني
رأيت الظل يخرج من مراياه
رأيت النهر كالعصفور ... لم يتعب جناحاه
تحرر من قطيفته
ومزق عنه " تفتاه "
حزنت انا لمرآه
لماذا الله كوره ودوره .. وسواه ؟
لماذا الله أشقاني
بفتنته .. وأشقاه ؟
وعلقه بأعلى الصدر
جرحاً .. لست أنساه
لماذا يستبد ابي ؟
ويرهقني بسلطته .. وينظر لي كانيه
كسطر في جريدته
ويحرص على أن أظل له
كأني بعض ثروته
وان أبقى بجانبه
ككرسي بحجرته
أيكفي أنني ابنته
أني من سلالته
أيطعمني أبي خبزاً ؟
أيغمرني بنعمته ؟
كفرت انا .. بمال أبي
بلؤلؤة ... بفضته
أبي لم ينتبه يوماً
إلى جسدي .. وثورته
أبي رجل أناني
مريض في محبته
مريض في تعنته
يثور إذا رأى صدري
تمادى في استدارته
يثور إذا رأى رجلاً
يقرب من حديقته
أبي ...
لن يمنع التفاح عن إكمال دورته
سيأتي ألف عصفور
ليسرق من حديقته
على كراستي الزرقاء .. استلقي يمريه
وابسط فوقها في فرح وعفوية
أمشط فوقها شعري
وارمي كل أثوابي الحريرية
أنام , أفيق , عارية ..
أسير .. أسير حافية
على صفحات أوراقي السماوية
على كراستي الزرقاء
استرخي على كيفي
واهرب من أفاعي الجنس
والإرهاب ..
والخوف ..
واصرخ ملء حنجرتي
انا امرأة .. انا امرأة
انا انسانة حية
أيا مدن التوابيت الرخامية
على كراستي الزرقاء
تسقط كل أقنعتي الحضارية
ولا يبقى سوى نهدي
تكوم فوق أغطيتي
كشمس استوائية
ولا يبقى سوى جسدي
يعبر عن مشاعره
بلهجته البدائية
ولا يبقى .. ولا يبقى ..
سوى الأنثى الحقيقة
صباح اليوم فاجأني
دليل أنوثتي الأول
كتمت تمزقي
وأخذت ارقب روعة الجدول
واتبع موجه الذهبي
اتبعه ولا أسال
هنا .. أحجار ياقوت
وكنز لألي مهمل
هنا .. نافورة جذلى
هنا .. جسر من المخمل
..هنا
سفن من التوليب
ترجوا الأجمل الأجمل
هنا .. حبر بغير يد
هنا .. جرح ولا مقتل
أأخجل منه ..
هل بحر بعزة موجه يخجل ؟
انا للخصب مصدره وأنا يده
|
نزار قباني
ولې زموږه په دې ښار کې
لې زموږه په دې ښار کې،
ژوند کوو د ډار او ترهې،
موږه غلا کوو د مینې
د نیم کښو ورونو شاته،
او د بندو ورو له شانه
ورکوو د مینې نښې؟
ولې زموږ په دې ښار کې؟
کېږي ښکار د عواطفو د چنچڼو؟
ولې موږه لکه کړکي
نو هغه انسان به څه وي
چې د کړکي په څېر اوسي...
ولې موږ یو دوه ګوني،
په احساس او تفکر کې
ولې موږه یو د ځمکې، شوو د ځمکې
او وېرېږو له لمرونو، رڼاګانو
ولې زموږ د ښار خلک
د ځاني تناقض ښکار دي
چې په ویښه
د کوڅیو او څاوارو په ښکنځا دي
او چه کله بیا شپه راشي
نو په زړونو پوري موښي تصويرونه
کله وپوښتم له ځانه
چې دا مینه په دنیا کې
ولې نه وي زموږ ټولو
لکه وړانګه د سهار چې وي د ټولو
ولې مینه داسې نه وي
لکه مۍ لکه ډوډۍ لکه اوبه، او
لکه ورېځ او لکه څاڅکي دباران او،
لکه شنه واښه او سل رنګه ګلونه
ولې مینه داسې نه وي،
لکه اوسي یو وګړی
یو ښایسته عمر د بل عمر په منځ کې
ولې مينه په دې ښار کې
طبېعي وي داسې نه وي
لکه څنګه مخامخ شي دوه پوځونه
لکه څنګه د یوه شعر
دوه روان روان بیتونه
ولې خلک یو له بله
په ښه په نرمه مینه نه کړي
لکه مینه چې کوي
په سیندونو کې کبان
لکه ګرځي او راګرځي
راڼه ستوري په اسمان
ولې مینه په دې ښار کې
ضروري بللای نشي
لکه ټولکه د شعرو لکه دېوان
***
دوه تیونه دوه سینې مې
لکه دوه مرغکۍ جل وهلي مړې وي
لکه زموږ په ختیځ کې دوه پاپان چې
پرې ورکړي وي قاضي فتوه د کفر
څومره ظلم اسوېلي
څومره څملي په سرو شګو
خو دوی بیا کوي انکار
او نازېږي په دې لار
او ځانونه کړي رها
او راتښتي له قبرونو
تورې کله را ایسار کړل
تورې کله را مهار کړل
کله کله خدایه کله؟
زه له هرڅه ناخبره
پرون لاړم باغیچې ته
له نیږدې مې وڅارله
ننداره د پسرلي وه
پسته خاوره مې په موټ کې ونیوله
او نازک نازک واښه یې
په پنجه کې را ایسار کړل
مرغکۍ مې ولیدلې
په غومرو، او په غاړو
زه هم ښه لکه شیخی په سر اخیستی توبه ګاره
د لرګۍ پر چوکۍ کښېناستم کراره
داسې ځان ته فکر یوړم
لکه ورکه چې کښتۍ کړي
په طوفان کې خپله لاره
لویه خدایه
آني ځمکه هم اظهار کوي د خپلو عواطفو
په دې دومره ښکلې بڼه
پسرلي ته
په خندا ور غاړه وزي
او شېبې د وصال لمانځي
ځمکه هم په دې دنیا کې
څه شېبې لري د مینې د لمانځلو
دا غوټۍ
دا په مخ را ټوکېدلي یاسمین
دا مچۍ
دا چینې ګوره بهاندې
بل څه نه دي، دا د ځمکې ترانې دي
چې لمانځي پرې خپله مینه
زما په زړه کې
زما په ځان کې څه خوځښت دی
راټوکېږي
له دې پوښ څخه وتو ته
مې زړه کېږي
زړه مې وایي
چې ور ووځمه کوڅې ته
او ور ګډه شم په شوخو ماشومانو
زړه مې غواړي
چې لامده لېمه مې واکړم
د تازه ګلاب په څېر
(ژباړه دوام لري...)
|
|
رحمان بابا
په ښه خوی د بدخواهانو بې پروا یم
په نرمي لکه اوبه د اور دوایم
و هرچا ته په خپل شکل څرګندېږم
آیینه غوندې بې رویه بې ریا یم
قناعت مې تر خرقه لاندې اطلس دی
پټ د درست جهان پاچا ظاهر ګدا یم
د غنچې غوندې په سل ژبو خاموش یم
لکه بوی هسې په پټه خوله ګویا یم
په ژړا مې د خپل یا دیدن حاصل کړو
د شبنم په څېر له ګل سره یکتا یم
هم په دا سپینو جامو به معلومېږم
لکه ابر هم ګوهر یم هم دریا یم
د راز عمر مې حاصل شو له راستیه
لکه سرو مدام سبز و تازه پایم
که چا لار د عاشقۍ ده ورکه کړې
زه رحمان د ګمراهانو رهنما یم
|
Rahman Baba
My good disposition makes me
oblivious to ill wishers
I am as gentle as water, and a punishment for fire.
I appear to everyone to suite their own images.
Mirror-like, i am faceless and without hypocrisy
contentment is the satin cloth under my patched cloak;
I appear to be a beggar, but secretly, I am a king of the
whole world
Like a bouquet that is silent, with a hundred tongues,
Like scent, I speak with my mouth closed.
I gained my lover through tears,
Like a dew, I am one with the flower,
I will be recognized by these white clothes,
I am like clouds, like a pearl, like a river.
I got my long life from straight-forwardness;
Like a cypress, I am always fresh and green.
If anyone has lost the path of love,
I Rahman am the guide of the wayward.
|
|
کثیر عزه العذري
و قد زعمت أني تغيرت بعدها
و من ذا الذي يا عز لا يتغير
تغير جسمي
و الخليقة الذي
عهدت
و لم يخبر بسرك مخبر
|
کثیر عذري
ښکلوکې وېلې بدل شوې یې ته
ما وېل
منم چې بدل شوی یمه
رنګ مې ژیړ شوی، حال مې ډېر خراب دی
|